به گزارش پایگاه خبری تحلیلی باشت‌نیوز به نقل از «صبح زاگرس» با نزدیک شدن به انتخابات شورای شهر، بازار معرفی «رزومه‌های رنگارنگ» نامزدها داغ‌تر شده است؛ رزومه‌هایی که در پوسترها و فضای مجازی، پر از عناوین پرطمطراق، سوابق کلی و شعارهای عامه‌پسند است، اما وقتی پای بررسی دقیق تحصیلات، تجربه اجرایی و شناخت واقعی از مدیریت شهری به میان می‌آید، سؤال‌های جدی بی‌پاسخ می‌ماند.
در بسیاری از شهرهای استان کهگیلویه‌وبویراحمد، نامزدهایی وارد رقابت انتخاباتی شده‌اند که سابقه مشخصی در حوزه‌هایی چون مدیریت شهری، برنامه‌ریزی، عمران، حقوق شهری، حمل‌ونقل، یا اقتصاد شهر ندارند، اما با تکیه بر عناوینی کلی مانند «فعال اجتماعی»، «چهره مردمی» یا «دغدغه‌مند مسائل شهر» تلاش می‌کنند رأی شهروندان را جلب کنند.

بررسی اولیه سوابق برخی نامزدها نشان می‌دهد داشتن مدرک دانشگاهی، لزوماً به معنای برخورداری از تخصص مرتبط با وظایف شورای شهر نیست. شورا نهادی تصمیم‌ساز در حوزه‌هایی چون تصویب بودجه شهرداری، نظارت بر عملکرد شهردار، سیاست‌گذاری توسعه شهری و مدیریت منابع است؛ وظایفی که بدون دانش و تجربه، به تصمیمات پرهزینه و بعضاً بحران‌ساز منجر می‌شود.
کارشناسان مدیریت شهری معتقدند بخشی از مشکلات مزمن شهرها—از تنش‌های مکرر شورا و شهرداری گرفته تا پروژه‌های نیمه‌تمام و تصمیمات سلیقه‌ای، ریشه در همین فقدان تخصص در ترکیب شوراها دارد؛ شورایی که با رأی احساسی شکل می‌گیرد، خروجی احساسی هم خواهد داشت.

واقعیت این است که در بسیاری از انتخابات شوراها، تخصص معیار اصلی رأی‌آوری نیست. طایفه، روابط محلی، تبلیغات پرهزینه و شعارهای کلی، گاهی جای برنامه و کارنامه را می‌گیرد. نتیجه چنین روندی، شورایی است که در مواجهه با مسائل پیچیده شهری، یا دچار اختلافات داخلی می‌شود یا تصمیماتش به نفع شهر تمام نمی‌شود.
در این میان، شهروندان کمتر فرصت یا امکان بررسی دقیق سوابق واقعی نامزدها را دارند و سازوکار مشخصی برای راستی‌آزمایی ادعاهای انتخاباتی نیز وجود ندارد؛ خلأیی که به رشد «رزومه‌های بادکنکی» دامن زده است.

در آستانه انتخابات، نقش رسانه‌ها بیش از همیشه حیاتی است؛ رسانه‌هایی که می‌توانند با پرسش‌های شفاف، نامزدها را وادار کنند درباره تحصیلات مرتبط، تجربه اجرایی، برنامه مکتوب و فهم خود از مدیریت شهری پاسخ دهند. انتخاب آگاهانه، بدون دسترسی به اطلاعات دقیق، عملاً ممکن نیست.
شورای شهر قرار است اتاق فکر و نظارت بر مدیریت شهری باشد، نه تریبون شعارهای انتخاباتی. پرسش اساسی اینجاست:
آیا این‌بار رأی‌دهندگان از پشت ظاهر رزومه‌ها عبور می‌کنند یا شهر یک دوره دیگر هزینه انتخاب‌های غیرتخصصی را خواهد پرداخت؟

انتهای خبر/