به گزارش پایگاه خبری تحلیلی باشت‌نیوز به نقل از «صبح زاگرس» در سال‌های اخیر، واژهٔ «مدیر پروازی» به‌صورت رایج در گفت‌وگوی سیاسی و مدیریتی کشورمان به‌کار رفته است. این اصطلاح به‌سختی فقط به نوعی از سبک رهبری یا سطح مسئولیت اشاره نمی‌کند؛ بلکه توصیف‌کنندهٔ وضعیتی است که مدیران در آن، پست و مقام‌شان در یک شهر یا ناحیهٔ خاص قرار دارد، اما خانه، خانواده و مکان اسکان دائمی‌شان در همان محل خدمت‌گزاری نیست. به عبارت دیگر، این مدیران «به‌پرواز» می‌مانند: از یک نقطه به نقطهٔ دیگر می‌روند، اما ریشهٔ ثابت و حضور مداوم در جامعهٔ محلی را ندارند.

در بسیاری از نهادهای دولتی و نیمه‌دولتی، مدیران پروازی به‌عنوان افرادی با اختیار تصمیم‌گیری‌های کلان و نظارت بر اجرای برنامه‌ها در سطوح مختلف سازمانی شناخته می‌شوند. این مدیران به‌دلایل مختلفی از حضور مستمر در شهرستان‌ها و مناطق محلی دوری می‌نمایند.

این «پروازی بودن» منجر به جدایی مدیران از واقعیت‌های روزمرهٔ اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شهرستان‌ها می‌شود، مسائلی که تنها از طریق تعامل مستقیم، مشاهده‌محیطی و گفتگو با مردم محلی به‌درستی قابل درک هستند. در نتیجه، تصمیم‌گیری‌های اتخاذ شده ممکن است فاقد اطلاعات دقیق میدانی، از نیازهای واقعی جامعه فاصله‌دار و به‌همین‌جهت ناکارآمد یا حتی نادرست باشند.

بدون حضور فعال مدیران پروازی در شهرستان‌ها، اطلاعاتی که برای برنامه‌ریزی، تخصیص منابع و ارزیابی اثرات پروژه‌ها لازم است، به‌صورت ناقص یا تحریف‌شده در دسترس می‌گیرد. این وضعیت نه تنها کارایی عملکرد را کاهش می‌دهد، بلکه موجب نارضایتی مردم، بیکاری، نادیده‌گرفتن ویژگی‌های فرهنگی بومی و حتی ارتقای نابرابری‌های منطقه‌ای می‌شود.

افرادی که پست و مقامشان در این مناطقست، اما خانه، خانواده و زندگی روزمره‌شان در جای دیگری ریشه دارد. این جدایی فیزیکی، عدم حضور مستمر و «پروازی» بودن آنان را به مسیری تبدیل می‌کند که در آن، تصمیمات کلان اغلب بدون چشم‌انداز واقعی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ساختگی می‌پذیرند و به‌سرعت از واقعیت‌های میدانی دور می‌شوند.

مدیران غیرمیدانی به دلیل عدم تعلق به حوزه مدیریتی خود، کمتر می‌توانند به وظایف حوزه مدیریت خود رسیدگی کنند. چرا که به دلیل عدم حضور دائم، میزان تعلق آن مدیر به منطقه مورد نظر کاهش پیدا می‌کند، یکی از ویژگی‌های مدیران جهادی و انقلابی این است که دغدغه حوزه مدیریتی خود را دارند، اما در صورت عدم حضور در آن منطقه و شهرستان، به تدریج دغدغه‌مندی آنها نیز از بین می‌روند.

عدم حضور مدیران در محل منجر به کاهش اعتماد مردم به سیستم مدیریتی می‌شود. مردم احساس می‌کنند که صدای آن‌ها شنیده نمی‌شود و مشکلاتشان مورد توجه قرار نمی‌گیرد و معمولاً در برابر مشکلات محلی پاسخگو نیستند و این منجر به نارضایتی عمومی می‌شود.